Turkije is laatste in de groep. Twee wedstrijden, twee nederlagen, nul punten. Dat is historisch voor ons, nog voor de aftrap. Ik weeg mijn woorden.
En dan las ik Walfoot aan de kicker in het café, en moest ik mijn glas neerzetten. Mark van Bommel heeft de recente wedstrijden van de Turken herbekeken, op het WK en in de Nations League tegen Frankrijk en Italië. Hij telt hun kansen. Volgens hem heeft Turkije zijn tegenstanders constant overklast in expected goals, en is de efficiëntie wellicht hun werkpunt. Ze domineren dus iedereen. En ze hebben niks. Dat is een schande. Voor hen of voor ons, dat weet ik nog niet, maar ik voel hem aankomen.
Wij hebben drie punten: 0-2 tegen Italië, historisch, daarna 0-1 tegen Frankrijk in het Koning Boudewijnstadion, een schande. Dezelfde groep. De groep leeft goed, dat zie je, alleen verandert de temperatuur elke week.
De bondscoach zei: „We willen elke wedstrijd winnen die we spelen, zeker nu we thuis spelen. Het stadion van Sclessin moet ons stimuleren.” Dat heb ik in de WhatsAppgroep „De Duivels van zondag” gezet. Mijn schoonbroer antwoordde met „xG” en een vraagteken. Hij weet niet wat dat is. Ik ook niet, maar ik heb het al drie keer aan tafel gezegd alsof.
Een verwachte goal is een goal die niet gekomen is.
Bij een zege vrijdag om 20.45 uur staan de Duivels na drie speeldagen zes punten voor op Turkije. Zes punten. Historisch, zeg. Enfin, niet slecht. Nu nemen we match per match, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.
