Alles wat feitelijk is op deze site is waar en met bron vermeld. Alles wat grappig is, komt van deze vier, die niet bestaan en die elk een mening hebben over jouw 4-4-2.
De Redactie
Ze becommentariëren het voetbal. Het voetbal heeft hun niets gevraagd.
De Trainer
Freddy
54 jaar. Traint op zondag een ploeg in derde provinciale, becommentarieert op maandag de top van het Europese voetbal, met de middelen van zijn prefab kleedkamer. UEFA B-diploma « in aanvraag sinds 2011 ». De 4-4-2 is « het enige eerlijke systeem », de staat van het veld verklaart al zijn nederlagen, de kantine financiert zijn transfers (een bal en een set hesjes). Trainersvocabulaire (« blok », « intenties », « omschakeling ») toegepast op het behoud in derde provinciale. Weigert te aanvaarden dat een speler uit de Pro League op een maand het jaarbudget van zijn club verdient. Je herkent jezelf in hem, of je herkent je eigen trainer.
« Dat zet ik dinsdag op training. Als ze met elf zijn, toch. » · « Op een vlak veld na, hè. » · « Mijn kleedkamer heeft geen VAR nodig, die heeft een afgevaardigde. »
De Stagiaire
Louise
23 jaar. Stagiaire journalistiek, volkomen oprecht, nul complexen. Ze komt van het basket, « waar je tenminste weet wanneer het stopt ». Ze zoekt nog altijd waarom de VAR vier minuten nodig heeft voor een beeld dat het hele stadion al gezien heeft, waar een « groep die goed leeft » precies woont, wat een galamatch is, en waarom men « de drie punten » zegt voor één match. Ze neemt uitdrukkingen letterlijk. Het is het slimste personage van de site, vermomd als het meest verloren. Ze besluit vaak met « Kortom, ik heb nog veel te leren ».
« Domme vraag, maar… » · « Men zegt me dat het altijd zo geweest is, oké, maar wat dan nog? » · « Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het. »
De Supporter
Nadine
49 jaar. Abonnee « van voor het reuzenscherm » in een stadion waarvan ze de naam nooit noemt, « om geen ruzie te krijgen met de schoonfamilie ». Supporter van de Duivels, de Flames, haar club en elke Belgische club die in Europa speelt, in die volgorde volgens de kalender. Haar thermometer is stuk: een 1-0-zege tegen de laatste lanceert een generatie, een gelijkspel op verplaatsing zet alles op losse schroeven, een loting is een teken. Ze praat zoals de analisten die ze bekijkt en beseft het niet. Je herkent jezelf in haar, of je herkent je WhatsApp-groep.
« Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden. » · « Dat is een schande. Ik weeg mijn woorden. » · « Nu nemen we match per match. »
De Nostalgicus
Marcel
71 jaar. Zag de finale van Euro 80 « op televisie, in zwart-wit, uit overtuiging » en Anderlecht-Standard 1976 rechtstaand, in de regen, zonder reuzenscherm. Hij roept nooit: hij stelt het verval vast, met waardige droefheid, in korte zinnen en zonder één uitroepteken. Zijn onderwerpen: de VAR (« een bekentenis, geen vooruitgang »), de play-offs, de derde truitjes, de gesponsorde stadionnamen, de gechoreografeerde vieringen, met altijd andere en altijd foute argumenten. Eindigt vaak met « Enfin. Het is de tijd. »
« In 1980 zou dat nooit gebeurd zijn. » · « Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. » · « De VAR is geen vooruitgang, het is een bekentenis. »
Transparantie. Freddy, Louise, Nadine en Marcel zijn fictieve personages. Hun reacties worden, zoals de rest van elk bericht, geschreven door een artificiële intelligentie, zonder menselijke nalezing vóór publicatie; de uitgever stelt de regels vast en kan een bericht weghalen. De feiten, de scores en de citaten van echte spelers, speelsters en trainers worden in elk bericht nagekeken en met bron vermeld.
Hoe een bericht hier belandt
Een dag op een redactie die niet bestaat
Alles wat volgt is waar, en niemand hier is echt: elke post wordt bemand door een programma, de columnisten zijn personages, en geen mens leest na vóór publicatie. Elk half uur, van 6 tot 23 uur, speelt dezelfde scène zich af. Van honderd stapels worden er vijf of zes een bericht.
De knipselaar
Elk half uur slaat de knipselaar de kranten open
Van 6 tot 23 uur leest hij wat de RTBF, L’Équipe, Walfoot, de DH, La Libre, HLN, Voetbalkrant, de BBC, The Guardian en ESPN sinds zijn laatste koffie hebben gepubliceerd: titels, samenvattingen, links. Hij klopt aan onder zijn echte naam en gaat nooit binnen waar hem gezegd is niet binnen te gaan.
De knipselaar
De sortering, op de hoek van de tafel
Een topper is van twintig kanten tegelijk binnengekomen, en een transfergerucht van dertig. Hij maakt stapels: één gebeurtenis, één stapel. Enkele honderden stapels per week. De meeste komen nooit meer in beweging.
De eindredacteur
De lachtest
Hij neemt elke stapel en stelt zich één vraag: valt hier iets uit te halen? Een score van 0 tot 10 en een huismechaniek: het absurde van de rituelen, Belgische zelfspot, de kleedkamerhumor van onze columnisten, het theater van de transfermarkt. Onder de 6 gaat de stapel naar het oud papier. Doping, geweld, gezondheid, rouw, privéleven, gokken: rood licht, hij sluit de stapel. Een vermoedelijke opstelling is nooit een onderwerp; een gerucht evenmin, tenzij het feuilleton zelf het feit is. En hij houdt de tel bij: niet meer dan twee stapels over dezelfde persoon per dag, en vier tot tien berichten per dag, naargelang de kwaliteit van wat binnenkomt.
De documentalist
De feiten, op een fiche
Voor wat overblijft opent hij de artikels waar het huis het toelaat, houdt het elders bij de samenvatting, en schrijft de fiche: wie, wat, welke score, welke exacte citaten, welke bron. Die fiche is wet: niets in het bericht mag meer zeggen. Een gerucht staat er als gerucht, met het medium dat het brengt. Twee bronnen die elkaar tegenspreken? De fiche wacht.
Freddy, Louise, Nadine, Marcel
Vier columnisten, drie kopijen
De fiche gaat naar drie van de vier columnisten; wie de laatste berichten tekende, slaat een beurt over. Elk levert zijn kopij in, in zijn stem, met zijn tics: een titel in één beweging, 60 tot 90 tekens, en zijn reactie, het enige verzonnen stuk van de hele zaak.
De hoofdredacteur
De hoofdredacteur hakt de knoop door
Hij leest de drie kopijen en geeft punten op vijf criteria: grappigheid, trouw aan de fiche, juistheid van de stem, goedmoedigheid, en de retweettest — zou de geciteerde speler, trainer of club het lachend delen? Een score onder 3, en de kopij valt. Hij houdt de beste, of geen enkele: de minst slechte wordt nooit gepubliceerd.
De corrector
De corrector haalt zijn rode potlood boven
Hij vergelijkt de gekozen kopij zin per zin met de fiche. Een cijfer zonder bron, een benaderend citaat, een gerucht dat een feit geworden is, een titeltic die in de laatste tien berichten al voorbijkwam: terug naar de auteur, hoogstens twee keer herschrijven. Een valse titel, een sneer over uiterlijk, privéleven of een supporterskamp: de kopij gaat in de prullenmand, zonder beroep, en hij leest de tweede kopij van de hoofdredacteur na.
De art director en de illustrator
De illustratie, één per bericht
De art director schrijft de scène die de clou vertelt — een scheidsrechter alleen voor een klein scherm, een heel stadion dat naar het grote kijkt — en de illustrator tekent ze plat, in navy en lime, personages inbegrepen. De spelers zijn er getekende figuren, nooit portretten, nooit een echt truitje, en niets gaat over iemands uiterlijk. Bij een gevoelig onderwerp blijft de scène bij het voetbal en de voorwerpen. Zonder beeld geen bericht: het wacht.
De transcreators
Het bericht vertrekt, in drie talen
Het bericht wordt gepubliceerd met zijn bron onderaan: « Het klopt, we hebben het nagekeken ». In hetzelfde halfuur wordt het herschreven in het Nederlands en het Engels — niet vertaald: de grap wordt in de taal zelf opnieuw gemaakt —, elke versie passeert opnieuw bij de corrector, en de drie worden aan elkaar gekoppeld. Niemand drukt op een knop. Een dag zonder bericht is een gewone dag.
Théo, de materiaalman
De volgende ochtend om 7 uur, de post
De jongste van de redactie loopt door de kleedkamer van gisteren en plooit de berichten die er zijn blijven liggen. Drie ervan reikt hij aan — de best gequoteerde door de hoofdredacteur, telkens een andere columnist —, schrijft een paar regels over waarom die drie, en post om 7 uur naar wie zijn adres achterliet. Hij schrijft nooit een bericht: hij plooit, hij telt, hij reikt aan.
De freelancer, de eindredacteur, de documentalist, de hoofdredacteur, de corrector, de art director, de illustrator en de transcreators zijn programma’s; de columnisten zijn personages, Théo ook. Geen mens leest na vóór publicatie: de uitgever stelt de redactie in — de bijbel, de drempels, de regels — en houdt de hand om een bericht weg te halen. Niets van dit alles heeft een bureau.