Domme vraag, maar waar bewaar je de context van een zin?
Ik vat even samen. Vorig weekend won Anderlecht bij Cercle Brugge, een krappe zege in de slotfase. Na de match zei Vitor Bruno: „Slecht spelen en elke match de drie punten pakken? Of kan ik daarvoor tekenen”. De uitspraak werd geanalyseerd en bekritiseerd. Op de persconferentie voor Dinamo Zagreb zei hij daarna: „Haal die zin niet uit zijn context, ik heb ook gezegd dat we dit seizoen al goede prestaties hebben neergezet. Ik wil ook aantrekkelijk voetbal brengen, en dat is ons al gelukt”.
De zin had dus een huis, en iemand heeft hem eruit gehaald. Ik heb mijn notitieboekje geopend, tabblad „uitdrukkingen”, en de zin getekend met zijn buren eromheen: de goede prestaties, het aantrekkelijke voetbal. Een zin alleen geeft polemiek. Een zin met zijn familie geeft een persconferentie.
Tweede domme vraag: tekenen waar? Men zegt me dat het een manier van spreken is, dat niemand de trainer echt een balpen toesteekt. Oké, maar wat dan nog? In het voetbal wordt veel getekend. Contracten, truitjes, en nu slecht gespeelde matchen.
Ik heb ook genoteerd dat Dinamo Zagreb volgens hem in een intens 4-3-3 speelt, dat het de beste ploeg van Kroatië is, en dat Anderlecht zijn eerste match in de ligafase verloor tegen Lyon. Dinamo deelde de punten met Hapoel Beer Sheva. De punten delen, alweer een uitdrukking. Mijn notitieboekje heeft geen tabbladen meer.
Een uitspraak buiten haar context. In mijn tijd zei men er maar één, en die had er geen.
Hij zei ook nog: „Om geluk te hebben, moet je hard werken. Wat we bij Anderlecht opbouwen, zal tijd vragen.” Ik heb het helemaal overgeschreven, met alles erbij. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.
