Como heeft Manchester United met 4-1 verslagen in de Champions League. Woensdag. In het Sinigaglia. Ik las het op de frituur, op de GSM van mijn buurman, omdat mijn weekblad nog geen tijd had gehad om fier te zijn.
Nico Paz is 22. Hij opende de score na minder dan twee minuten. Hij bediende Tasos Douvikas aan het begin van de tweede helft. Zijn tweede goal kwam uit de hoge pressing die Cesc Fabregas wilde: hij pakte de bal af van Carlos Baleba, liep 25 meter en trapte raak. Man van de match. Niets op aan te merken. Een goeie match bekijk je, die becommentarieer je niet.
Roberto Martinez heeft hem becommentarieerd. Hij is technisch waarnemer voor de UEFA. Op de officiële site schreef hij: „Het was als naar Maradona kijken, naar het soort speler dat de ploeg op zijn schouders draagt.”
In 1980 bestond er geen technisch waarnemer. Er was een meneer in het café die zei dat de kleine goed was. De dag nadien zei de krant hetzelfde, maar korter. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Maradona vergeleek men met niemand. Hij was de vergelijking. Nu leent men hem uit. Op een woensdagavond, op internet, aan een jongen uit Como.
Marcel, de bal afpakken van Baleba, dat is hoge pressing. Dat zet ik dinsdag op training. Als ze met elf zijn, toch.
Martinez schreef ook: „Ik hou van Nico’s klinische touch.” Klinisch. Vroeger sprak men over voeten. Hij leidde Portugal in 2025 naar de zege in de Nations League. Een competitie die niet bestond toen we nog wisten wat een vriendschappelijke match was.
Vriendschappelijke matchen, die heeft Nico Paz gespeeld. Hij scoorde in drie opeenvolgende matchen met Argentinië. En zaterdag ontving Como Sassuolo. Hij stond niet in de basis. Drie dagen na Maradona, geen titularis. Noteer dat ik niet tegen vooruitgang ben. Ik ben tegen deze vooruitgang.
De jongen had het over een van de bijzonderste nachten van zijn leven. Die laat ik hem.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Football Italia.
