Frédéric De Meyer had een mooie zin klaar na de nederlaag van STVV tegen Westerlo. « Voetbal is geen PlayStation: je kunt niet alles vooraf bepalen. » Vertaling: zijn spelers hebben benen, een brein, en soms maken ze een keuze, niet altijd de keuze die hij voor ogen had.
Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. In 1980 bestond die vaststelling ook al, maar niemand schreef er een artikel over. Een speler miste een instructie, de trainer riep, en men ging over naar woensdag. Zelfs het woord « instructie » klonk toen soberder.
Vandaag heeft men de uitdrukking « het plan uitvoeren », alsof voetbal een administratieve richtlijn is. Men zegt « hij maakte niet de juiste keuze », alsof die juiste keuze op een blaadje stond.
In mijn tijd hoorde de keuze bij de balbezitter, niet bij een plan. De mister tekende iets op een kartonnetje, wij stoken de hand op om te tonen dat we het begrepen hadden, en dan besliste de regen, de wind en de helling van het veld toch in zijn plaats. Niemand sprak over een target of over uitvoering. Men zei: speel naar voren, en we zien wel.
De Meyer heeft geen targetspits, geen groot hoofd om voortdurend lange ballen naartoe te spelen. Hij moet dus opbouwen, van achteruit voetballen, risico’s nemen, en zich na elk balverlies verantwoorden.
Vroeger moest men het ontbreken van een target niet verantwoorden. Men speelde eenvoudig, en als het misliep, ging men een pint drinken. Niemand zei dat het geen PlayStation was, want de PlayStation bestond niet. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Voetbalkrant.
