Domme vraag, maar wat is een mixed zone? Thibaut Courtois heeft het erover bij Onda Cero, een Spaans medium, en ik las zijn woorden op Walfoot, in de trein van 7.32 uur. Hij blikt terug op de halve finale van het WK 2018: Frankrijk won met 1-0, een kopbal van Samuel Umtiti in de 51e minuut. België stond onder leiding van Roberto Martinez.
Na de match had hij de speelwijze van de Fransen bekritiseerd tegenover de pers. Zo is de „seum belge” ontstaan. Ik heb in mijn notitieboekje een tabblad „seum” geopend. Het is voorlopig leeg, maar het heeft wel een kleur.
Vandaag vertelt hij: „Ik ben met de pers gaan praten en het was net de Franse pers. Ik was heel kwaad, ik sprak over antivoetbal en tot vandaag maken ze er in Frankrijk grappen over.”
Hij legt ook uit: „Dat is normaal. Je leidt met 1-0 in een halve finale van het WK, natuurlijk ga je alles doen om de tijd te laten verstrijken. Maar met de frustratie van een halve finale te verliezen, en ik was toen ook maar 26, kom je nog heel kwaad aan in de mixed zone.”
Dus ik heb twee vragen. Eén: de tijd laten verstrijken. De tijd verstrijkt toch vanzelf? Ik heb het nagekeken, en in het voetbal verstrijkt hij inderdaad, maar daarna wordt hij teruggegeven aan het einde, zonder dat iemand weet hoeveel. In het basket stopt de klok, ik heb gekeken. Daar moet niemand de tijd laten verstrijken.
Twee: de mixed zone. Men zegt me dat het de gang is waar spelers de journalisten kruisen net na de match. Net na de match. Nog nat van het zweet, met de 90e minuut nog in het hoofd. Men zegt me dat het altijd zo geweest is, oké, maar wat dan nog?
Bij ons is de mixed zone het parkeerterrein. En de journalist is de schoonmoeder.
Wat ik mooi vind, is het einde van het interview. Courtois zegt: „Ik denk dat je eerst zelfkritisch moet zijn.” Hij zegt dat hij de dingen probeert te zeggen zoals ze zijn. Acht jaar later heeft hij dus zijn eigen mixed zone gedaan, voor de microfoon van Onda Cero. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.
