Een spelersagent die „100 % transparant” zegt. Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden. Ik las het aan de tafelvoetbal in het café, op Walfoot, en ik legde mijn cornet neer.
De agent is Stijn Francis, voormalig speler van Westerlo en Leuven. Zijn kantoor, Stirr Associates, regelde afgelopen zomer de transfers van Kostas Karetsas, Nathan De Cat, Loïs Openda en Jarne Steuckers. Vier dossiers, en geen enkel kwam drie weken vooraf in mijn WhatsAppgroep binnen als „deal zo goed als rond”. Ook dat is historisch.
In zijn interview met Le Grand Rectangle zegt hij dat de enige manier om het conflict tussen commissies en het belang van de speler op te lossen, is om 100 % transparant te zijn en de beslissing aan de speler te laten. Hij vertelt ook dat hij een klant verloor: „We hebben een klant verloren die ons zei: je bent niet corrupt genoeg, je krijgt me niet in een van die twintig clubs. De goede klanten vragen ons om controle, de slechte zeggen: je moet me bij die en die club zetten.”
Dat is een schande. Ik weeg mijn woorden ook. Niet voor hem, hè. Voor het vak dat iemand zin geeft om die zin uit te spreken.
Hij zegt dat zijn kantoor in het begin in sommige clubs geblokkeerd werd, omdat grote agenten ertegen waren. Hij wilde gewoon, in zijn eigen woorden, „niets achter hun rug doen”. En hij voegt toe: „En dat had succes.” We hebben in het begin wat geluk gemist, maar er zit positiefs in.
Hij haalt ook Zinho Vanheusden aan, die een Engelse club, een Italiaanse club en Standard had, waarvan die laatste veel minder betaalde. Ik las de zin voor in de groep. Mijn schoonbroer antwoordde met een duimpje. Hij antwoordt nooit met een duimpje.
De beslissing aan de speler overlaten, dat doe ik al jaren. Als ze met elf zijn om erom te vragen, toch.
Ik heb de beschrijving van de groep veranderd: „transparantie, 100 %”. Twaalf leden, nul commissie. Nu nemen we match per match, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.
