RAAL La Louvière heeft in Charleroi verloren. Voor de match trainde ze op gras. Volgens de bron voor de allereerste keer.
Ik herlees de zin. Ze verandert niet.
Edward Still wilde de voorbereiding op speeldag 10 anders aanpakken. Hij nam zijn ploeg mee naar Flénu, in de streek rond Bergen, op een grasveld. Twee trainingen. Het lijkt niet geholpen te hebben. De trainer vroeg zich af waarom de uitwedstrijden van de ploeg zo moeilijk lijken te verlopen.
Sinds 2017 speelt de RAAL op het gras van de Tivoli en traint ze bijna altijd op kunstgras. Tot ze er ook haar wedstrijden speelde, in de Easi Arena. Volgens de bron weigerden spelers zelfs te komen omwille van de ondergrond.
In 1980 stelde de vraag zich niet. Er was gras, modder, en soms allebei in dezelfde rechthoek. Men trainde op wat er lag. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Frédéric Taquin, ex-trainer van de RAAL, heeft het over de voetsteun en de keuze van de noppen. Hij raadt aan om „de switch te maken vanaf maandag”. De switch. In mijn tijd wisselde men van kousen, en men maakte er geen methode van.
Blijft de Tivoli. Die ligt twee meter van de Easi Arena. Edward Still antwoordde: „Hij is niet klaar”. De atletiekclub heeft het veld sinds een jaar beschadigd. Toni Turi, de algemeen directeur, vond een akkoord met de Stad en Aclo. Het terrein „zou in de loop van november bespeelbaar moeten zijn”.
Marcel, twee meter, dat is de afstand van mijn bank tot de kantine. Bij ons loopt die schuin.
Noteer dat ik niet tegen kunstgras ben. Ik ben tegen het idee dat je moet trainen om gras te herkennen. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
