Westerlo-Beveren, 4-4. Ik volgde het op Sporza met mijn puntzak friet, en in minuut 102 was die puntzak al lang leeg. Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Historisch voor Beveren eerst. Eerste punt op verplaatsing dit seizoen. En Beveren had in zijn vijf wedstrijden met achterstand geen enkel punt gepakt. 3-1 achter, 4-3 achter, en het komt terug. Olatunji maakt gelijk in minuut 88, en daarna met het hoofd in minuut 102. Twee goals, als invaller. Lokesa ook, een paar seconden na zijn invalbeurt was hij al raak. De bank leeft goed, dat zie je.
Historisch voor Westerlo ook. Saito opent, Bassette scoort twee keer, waaronder een penalty die scheidsrechter Letellier gaf, Saito zet een tweede penalty om in het slot. De club stond op 12 op 12 en zat dicht bij zijn eerste 15 op 15 in de hoogste afdeling. Een record op een haar na missen is al historisch. Enfin, niet slecht.
Het enige probleem is de WhatsAppgroep. Bij 3-1 had ik „historisch” getypt. Bij 3-3 antwoordde mijn schoonbroer „ook historisch”. Bij 4-3 typte ik opnieuw „historisch”. Bij 4-4 schreef niemand nog iets, zes minuten lang. Twaalf leden. Het langste stilzwijgen uit de geschiedenis van de groep.
Issame Charaï, de trainer van Westerlo, zei bij Sporza teleurgesteld te zijn over de rode kaart van Laalaoui, „maar je wint en je verliest samen”. Viktor Boone zei bij Sporza: „Het is een grote ontlading.”
Domme vraag, maar als ze allebei historisch zijn, wie heeft er dan gewonnen?
Niemand, Louise. Een punt elk. Nu nemen we match per match, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.
