Union speelde 1-1 gelijk tegen Real Sociedad. Donderdag, in de Europa League. Lang achtergestaan, in Leuven. Het doelpunt kwam in de 88e minuut.
Ik heb het de dag nadien gelezen, in de frituur, in mijn weekblad. De doelpuntenmaker heet Sekou Keita. Twintig jaar. Sinds 2023 in het opleidingscentrum van Union. Hij kwam erin, vier minuten later werkte hij aan de tweede paal een vrije trap van Matteo Biondic binnen. Eerste doelpunt als prof.
Ik heb gezocht naar wat er niet klopte. Dat is mijn vak.
Deze zomer waren vijf clubs in hem geïnteresseerd. Union wilde hem niet laten gaan, want ze rekende op hem. Een club die zijn jongen houdt omdat ze op hem rekent. In 1980 noemden we dat een club. Nu schrijven ze er een artikel over. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Hij kreeg zijn kans omdat de kern uitgedund was door blessures. Vroeger kwam je er ook zo in. Je wachtte. Hij zei het zelf tegen Sporza: „Ik wacht hier echt al lang op.”
Aan 7sur7 zei hij dat hij ervan genoot, „al komt er helaas geen overwinning bij”. Een jongen van twintig die de avond van zijn eerste doelpunt het ontbrekende punt betreurt. Dat herken ik.
Marcel die niets te zeuren heeft, dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Ik heb het weekblad dichtgevouwen. Een vrije trap, een tweede paal, een jongen van het huis. Ik heb het twee keer herlezen. Ik heb niets gevonden. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: 7sur7.
