Portugal heeft Noorwegen met 2-1 verslagen. Zondagavond, in Porto. Na eerst achter te hebben gestaan. Het staat in de kwartfinales van deze Nations League, een competitie waarvan ik nog altijd niet begrijp waarom ze bestaat. Maar ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Ik heb het verslag maandag gelezen, in de frituur, in mijn weekblad. Noorwegen opende de score via Kristoffer Ajer, in de 36e minuut, op een verre vrije trap van Martin Odegaard. João Cancelo maakte gelijk in de 38e, na een lange inworp van Nuno Mendes. Gonçalo Ramos scoorde het winnende doelpunt in de 79e. Vitinha, João Félix, Ramos. Drie namen voor één doelpunt. In mijn tijd was er één nodig, en dat was meestal de spits.
Cristiano Ronaldo was afwezig. Dat was hij donderdag tegen Denemarken ook al. Portugal won beide keren. Twaalf punten in vier wedstrijden.
Jorge Jesus zei dat hij wordt opgeroepen voor het volgende interlandvenster. En dat hij kon terugkomen wanneer hij wilde. „Het is aan hem om te beslissen”, zei hij, volgens 20 Minutes.
Dat stemt me tot nadenken. In 1980 besliste de bondscoach. Hij las zijn lijst voor op de radio. Stond uw naam er niet bij, dan hoorde u dat samen met iedereen, onder het eten. Niemand hield een deur voor u open. Over deuren sprak men niet.
Noteer dat ik de cijfers respecteer. 234 interlands. 146 doelpunten. Topscorer aller tijden en recordinternational van Portugal. Het zijn cijfers uit de oude wereld, die men met potlood in de marge schreef.
Domme vraag, Marcel, maar bestonden er in 1980 al interlandvensters?
Er waren vensters. Die opende men om het stadion te horen. Ik heb er verder niet op geantwoord.
Portugal wint zonder hem en hij houdt zijn plaats. Allebei tegelijk. Volgende lijst, volgend venster. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: 20 Minutes.
