Real Madrid heeft Barça met 2-1 verslagen, in Barcelona. Mbappé scoorde in de 87e minuut. Camavinga gaf de assist. Dat is de match. Hij past op twee regels.
Daarna, na de wedstrijd, kwamen de woorden. José Mourinho zei: „Ze kwamen voor ons hotel en zongen de hele dag, dus ik kon mijn siësta niet doen.” Daarna voegde hij eraan toe dat hij geen siësta had gehouden, maar wel hun ploeg had verslagen. En dat hij hen een dikke knuffel gaf.
Ik las het in de frituur, op maandag. Ik heb het herlezen. De siësta van een trainer is nieuws geworden.
In 1980 zou dat nooit gebeurd zijn. De trainer sliep, of hij sliep niet, en niemand vroeg ernaar. Men vroeg de opstelling. Hij gaf de opstelling. Men ging naar huis.
Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. Vandaag wint een man een Clásico op verplaatsing, drie minuten voor tijd, en wat men onthoudt, is het uur dat hij niet op zijn bed heeft doorgebracht. Het doelpunt van Mbappé komt tweede. De knuffel derde.
Noteer dat ik voor de siësta ben. Ik hou ze elke dag om twee uur, voor de match als de match om drie uur is, zoals het hoort. Niemand zingt onder mijn raam. Mijn straat is rustig. Ik heb al lang niemand meer verslagen.
Marcel, domme vraag, maar zongen de supporters in 1980 voor het hotel?
Ze zongen in het stadion. Rechtstaand. In de stromende regen. Het hotel was om te slapen.
Feit blijft dat het plan van Mourinho zonder siësta gewerkt heeft. 2-1 winst, in Barcelona. Dat stelt een probleem voor mijn generatie: als de siësta niet meer dient om te winnen, weet ik niet wat ik om twee uur doe.
Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.
