Tactisch gezien heeft Brugge met 1-2 gewonnen op het veld van PSV, in de Champions League. Ik las de uitspraken van Ivan Leko bij HLN in de geprefabriceerde kleedkamer, de farde open op mijn knieën, terwijl de afgevaardigde de hesjes zocht. Eén zin hield me tegen: „Ik ga nooit de bus parkeren.”
Ik ook niet. Om een eenvoudige reden: we hebben er geen. We komen met vier auto’s, en de Clio van mijn linksachter past niet voor een doel, ik heb het op de opwarming geprobeerd. Maar de bedoeling deel ik. Leko zegt dat hij graag risico’s neemt en wil winnen. Dat zeg ik elke dinsdag, als ze met elf zijn, toch.
Hij legde ook uit wat het verschil maakte: zijn ploeg scoorde één keer meer. Ik heb dat met balpen onderlijnd. Twintig jaar probeer ik die boodschap door te geven in mijn speech, en een trainer uit de Champions League vat ze samen in één zin. Hij voegt eraan toe dat Brugge een beetje geluk heeft gehad, maar dat het dat zelf heeft afgedwongen. Bij ons is geluk veld 2: we weten aan welke kant het helt, we kiezen de helft met een toss.
Over Carlos Forbs zegt Leko dat hij in de eerste helft meermaals beter had kunnen doen, en dat hij zelf teleurgesteld was bij de rust, maar daarna weer energie vond. De rust is waar alles beslist wordt. Ik heb in de rust een kommetje koffie en een natte handdoek, maar de energie komt ook terug, vooral als de kantine opengaat.
Tot slot heeft hij het over wat Brugge met zijn budget neerzet, en dat noemt hij „ongelooflijk”. Het onze is een bal en een stel hesjes, betaald met frietjes. Ik vergelijk de cijfers niet, ik vergelijk de filosofie.
Freddy, jouw bus is de camionette van de afgevaardigde, en die staat sinds 2019 op het voetpad geparkeerd.
Zondag om drie uur, 4-4-2, geen bus, hoog blok. Op een hellend veld, maar hoog.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.
