Marc Coucke, de grootaandeelhouder van Anderlecht, ging naar een debatprogramma, Happy Hour, op VTM. Hij sprak er over journalisten. Volgens Voetbalkrant zei hij: „Een aantal journalisten van wie we weten dat ze in feite supporteren voor een andere ploeg, proberen ons dan te destabiliseren. Of ze zitten te wachten tot het een beetje minder gaat? Vanzelfsprekend”
Ik las dat in de frituur, op maandag. Mijn weekblad lag opgevouwen naast de puntzak.
Hij noemde het artikel dat Vitor Bruno nog drie wedstrijden gaf om zich te bewijzen „puur fake news”. Fake news. In 1980 zei men „een vergissing in de krant”. Dat vernam je de donderdag erna, op pagina zes, klein gedrukt. En daarmee was het geregeld.
Er was nog een detail. In het programma was de journalist die in beeld kwam niet degene die de artikels had geschreven. Marc Coucke ergerde zich eraan. In mijn tijd zag je het gezicht van de journalisten niet. Je zag hun initialen. Soms klopten die niet. Niemand maakte er een uitzending van.
De context is bekend. Uitschakeling in de Croky Cup tegen Beerschot. Teleurstellende Europese resultaten. Vier-nul tegen AA Gent. Hij zegt dat er „totaal geen crisis” is en dat de club lang goed stand hield tegen Gent. Hij vindt Vitor Bruno zeer getalenteerd, erkent een gebrek aan ervaring, en de club wil hem begeleiden.
Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. Vroeger was een nederlaag een grauwe maandag. Vandaag is het een tv-debat, een rechtzetting en een foto van de verkeerde journalist.
Marcel, bestonden er in 1980 debatprogramma’s? Ik heb gezocht, maar ik vond de uitzenduur niet.
Die bestonden. Men zette ze af. De volgende wedstrijden zijn tegen Westerlo, Salzburg en Club Brugge. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Voetbalkrant.
