Auxerre en Le Mans hebben zondag 1-1 gelijkgespeeld in de Ligue 1. Ik las het maandag in de frituur. De uitslag was niet veranderd. De rest hield me langer bezig.
Een kopbal van Lucas Buades. Een afgeweken bal van Danny Namaso richting eigen doel. Paul Nardi, de doelman van Auxerre, leek de bal op zijn lijn te hebben tegengehouden. Scheidsrechter Willy Delajod liet doorspelen. Toen trilde zijn horloge. Doelpunt.
Will Still, de trainer van Auxerre, zei voor de micro van Ligue 1+ dat de 3D-herhaling de handschoen van Paul Nardi toonde. Dat het onmogelijk was. Men legde hem uit dat maar twee van de vier horloges getrild hadden. „Ik weet niet hoe hun beelden werken. Ze zeiden me dat ze een informaticaprobleem hadden gehad, dat het ongezien was”, zei hij.
Vier horloges. In 1980 had de scheidsrechter er één. Het gaf het uur aan. Voor de lijn was er een man met een vlag, en zijn ogen. Hij vergiste zich soms. Dat wisten we. Dan ging men eten.
Vandaag laat de scheidsrechter doorspelen en wacht hij tot zijn pols beslist. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Ik keek op mijn horloge, in de frituur. Het trilt niet. Het heeft nooit een informaticaprobleem gehad. Het loopt sinds 1976 twee minuten achter, en ik heb dat nooit ongezien genoemd.
Domme vraag, maar als twee horloges nee zeggen, luistert er dan ooit iemand naar?
Cameron Archer maakte enkele minuten later de gelijkmaker. Auxerre blijft twaalfde. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.
