Tactisch gezien moeten we vanaf dinsdag beginnen. Of eigenlijk vanaf de match ervoor: Napoli verloor van Villarreal in de Champions League, en Massimiliano Allegri veranderde meerdere spelers in zijn basiself om naar Venetië te trekken. Kevin De Bruyne en Rasmus Højlund begonnen op de bank. Om te rusten.
Om te rusten. Ik heb het woord twee keer herlezen in mijn map. Bij mij staat een speler niet op de bank om gespaard te worden. Hij heeft een doopfeest, of zijn auto staat in de garage, of hij is de enige die met de minibus kan rijden om de kinderen om vijf uur op te halen. De rotatie, die ondergá ik. Allegri kiest ze. Ik noteer het verschil zonder bitterheid, hè.
Akor Adams scoorde in de 49e minuut, net na de rust. Vijf minuten later, in de 54e, kwamen De Bruyne en Højlund samen in het veld. Dubbele wissel. Dat zet ik dinsdag op training. Als ze met elf zijn, toch. Mijn dubbele wissel, dat is de keeper die vertrekt omdat zijn zoon op hetzelfde uur voetbal heeft, en de afgevaardigde die een handdoek zoekt voor de invaller.
En het plan werkte bijna. Højlund won een strafschop in de 68e minuut na een fout van Matías Moreno in de zestien. De Bruyne nam hem, en Filip Stankovic, de keeper van Venezia, hield hem tegen. Volgens VoetbalPrimeur is het de derde gemiste strafschop uit zijn carrière. Drie. Ik heb het voor mijn ploeg dit seizoen uitgerekend en ben met de rekenmachine gestopt uit respect voor mijn spelers.
Venezia had na zes speeldagen geen enkel punt. Met Davide Nicola, hun nieuwe trainer, pakten ze hun eerste drie. Dat begrijp ik van binnenuit: er komt een nieuwe trainer, de kleedkamer wordt wakker, iedereen loopt een week voor hem.
Freddy, werd jouw kleedkamer wakker toen jij kwam?
Daar komen we nog op terug. Napoli blijft negende met tien punten. De volgende keer dat ik iemand laat rusten, zeg ik het zo in de kantine. Dat klinkt beter dan „hij had de minibus”.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Voetbalkrant.
