Thomas Müller is 37. Hij speelt bij Vancouver Whitecaps. En hij vertelt over het WK 2014 in een podcast, die The Late Run heet. Een podcast. Ik heb het gelezen in mijn weekblad, dat het had van VoetbalPrimeur, die het in oortjes had gehoord. De weg is lang. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Het feit dus. Brazilië-Duitsland, 1-7. Müller zegt dat hij het laatste kwartier uitsluitend bezig was met David Luiz te ontwijken. Ze hadden een discussie, zei hij, omdat geen van beiden tevreden was over het gedrag van de ander. Als de bal kwam en David Luiz in de buurt stond, zei hij dat hij de bal niet wilde.
Hij herinnert zich ook de rust. “We keken elkaar tijdens de rust in de kleedkamer aan: 0-5. Het was echt gebeurd”, zei hij. De bondscoach, Joachim Löw, had gevraagd de match rustig en met respect af te maken. Daarna versloeg Duitsland Argentinië met 1-0 in de finale.
Rustig en met respect. Het is de enige zin uit dit verhaal die ik zelf had kunnen schrijven. In 1980 stond een man vijf doelpunten voor, trok zijn kousen op en wachtte op het fluitsignaal. Hij vertelde niets. Twaalf jaar later vertelde hij nog altijd niets. De herinnering bleef in de kleedkamer, bij de noppen.
Vandaag houdt een wereldkampioen een anekdote twaalf jaar bij zich en geeft ze dan aan een micro. Noteer dat ik niet tegen vooruitgang ben. Ik ben tegen deze vooruitgang, die erin bestaat alles op één dag te zeggen, rustig, met eerst wat muziek.
Marcel, een podcast is gewoon de radio die je beluistert wanneer je wilt. Je luistert toch ook naar de VRT.
Ik antwoordde dat ik de VRT beluister wanneer ze speelt. Zij kiest het uur. Dat is eerlijker. Ik heb het weekblad dichtgeplooid op de pagina met de uitslag, 1-7, die sinds 2014 niet veranderd is. Ik controleer toch. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: VoetbalPrimeur.be.
