Tactisch gezien moet je naar de volgorde kijken. Woensdagavond ging Fenerbahçe met 6-0 de boot in bij Aston Villa. Zaterdag wint datzelfde Fenerbahçe met 3-0, met Romelu Lukaku in de basis, en hij scoort zijn eerste doelpunt voor de club. Drie dagen tussen die twee. Ik las het zondagochtend in de DH, in de kantine, met mijn kop koffie, en ik haalde mijn map boven.
Want reageren na een pandoering, dat ken ik. Lukaku zei het eenvoudig: „Er moest gereageerd worden na de vorige match, en dat hebben we op de best mogelijke manier gedaan.” Dat is precies de zin die ik klaarhoud voor mijn kleedkamerpraatjes. Alleen zit er bij mij tussen de pandoering en de reactie een week, een training op dinsdag met acht man, en een donderdag waarop het giet.
Hij had drie dagen. Drie. Ik heb in drie dagen de hesjes nog niet terug.
Hij zei ook: „Toen ik hier aankwam, had ik speeltijd nodig. Maar mijn adaptatie zit erop.” Ik vind dat een nette aankondiging. In mijn kleedkamer verklaart niemand de aanpassing ooit voor afgelopen. Mijn linksachter is hier vier seizoenen geleden gearriveerd en zoekt nog altijd de kant van veld 2 waar de helling helpt.
Zo’n reactie, drie dagen later, dat is karakter. Ik weeg mijn woorden.
Wat mij interesseert, is de volgorde. Eerst speeltijd, dan de adaptatie, dan het doelpunt. Ik heb het in het rood genoteerd in de map, naast het 4-4-2. Ik heb geprobeerd die volgorde op mijn ploeg toe te passen: speeltijd voor iedereen, akkoord, maar ik heb maar vijf wissels, waarvan twee om de kinderen te gaan halen.
Dinsdagavond ontvangt Fenerbahçe Slavia Praag. Ik heb dinsdagavond training. We gaan aan de reactie werken. Op een vlak veld na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
