Domme vraag, maar waarom staan er bij een trainer altijd koffers klaar?
Ik herbegin. Jorge Maciel is interimtrainer van Olympique Lyonnais. Zondag om 17u15 speelt OL in Brest, in het stade Francis-Le Blé, op de tiende speeldag van de Ligue 1. Op de persconferentie vroeg men hem naar zijn toekomst als hoofdtrainer. Volgens RMC Sport antwoordde hij: „Mijn beroep is een levenskeuze, een kans, maar we weten dat de koffers altijd klaar staan.” En hij glimlachte.
Ik heb de zin in mijn notitieboekje geschreven, tabblad „Beroepen”. Daarna opende ik een nieuw tabblad: „Interim”. In de trein van 7u32 vroeg ik rond wat dat betekent. Men legde me uit dat het de trainer is die traint in afwachting van de trainer. Ik vroeg of hij dan minder traint. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het. Wat ik wel weet: hij geeft evengoed persconferenties, en zondag speelt zijn ploeg evengoed in Brest. Het enige zichtbare verschil is het woordje naast zijn naam.
In het basket zijn er ook interimcoaches, ik heb gekeken. Maar ik heb er nog nooit een over zijn bagage horen praten op een persconferentie.
In mijn tijd had een trainer één koffer. Die haalde hij in juni boven.
Dus heb ik een tweede ding nagekeken: als de koffers altijd klaar staan, geldt dat dan voor alle trainers, of alleen voor de interims? Maciel zegt „we weten”. Dat klinkt als iets wat iedereen in het vak weet. Ik heb het aan de redactie gevraagd. Iedereen knikte. Niemand zei waar zijn eigen koffer staat.
Wat me intrigeert, is dat „levenskeuze, een kans” er vlak voor staat. Hij houdt van zijn beroep, en hij heeft zijn spullen opgevouwen. Allebei tegelijk. Ik heb er een sterretje bij gezet.
Kortom, ik heb nog veel te leren. Zondag kijk ik naar Brest-Lyon, en ik kijk naar de bank.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RMC Sport.
