De voorzitter van Napoli wil de rust afschaffen. Aurelio De Laurentiis zei het in Rome, op de TEHA Club-top. Ik las het maandag, nee, vandaag, in de frituur, in Football Italia, dat mijn neef voor me heeft afgedrukt. Mijn puntzak heb ik niet leeggegeten.
Hij zei, in het Engels, ik vertaal: „Er zijn geen heilige regels alleen omdat ze al honderd jaar bestaan.” Honderd jaar. Net dat maakt ze heilig. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Zijn reden: een kind thuis wacht de vijftien minuten niet af. Het is verloren voor de tweede helft begint. Ik wil dat wel geloven. Maar het kind komt terug. Ik was tien in Sclessin, het was bitter koud, en de rust diende om met de voeten te stampen en zo mijn tenen te houden. Niemand is verloren gelopen. We hadden het koud, samen.
Hij is ook filmproducent in Hollywood. Dat verklaart de sessie, getiteld „Cinema en voetbal: het einde van het monopolie op de aandacht”. Het ging over hoe de cinema zich moet aanpassen aan streaming en aan de telefoon die nooit stilligt. Nu moet het voetbal zich dus ook aanpassen. Het voetbal was de laatste plek waar je een kwartier mocht wachten zonder scherm.
Football Italia herinnert eraan dat de WK-finale van 2026 de rust net verlengd heeft voor een show. We rekken ze dus op als er een zanger is en we knippen ze af als er een kind is. Noteer dat ik niet tegen vooruitgang ben. Ik ben tegen deze vooruitgang.
Zonder rust, wanneer geef ik dan mijn peptalk? Tijdens de inworp?
Ik hou mijn kwartier. Ik breng het zittend door, kijkend naar het lege veld. Dat heb ik altijd gedaan. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Football Italia.
