Álvaro Cortés vertelt het aan HLN: « Dat was mijn plan. De voorbereiding liep goed en ik sprak regelmatig met Hansi Flick. Hij rekende op mij voor dit seizoen, zei hij. Maar op het einde van de transferperiode kreeg ik van de club toch te horen dat ik moest vertrekken. Het was niks persoonlijks. Zo werkt voetbal nu eenmaal. »
Louise heeft die alinea drie keer herlezen en daarna een nieuw tabblad in haar notaboekje geopend.
Domme vraag, maar: ze zeggen hem dat ze op hem rekenen, daarna zeggen ze hem dat hij moet vertrekken, en hij antwoordt dat het niks persoonlijks is. Dus ben ik gaan zoeken wat in dit beroep dan wél persoonlijk is. Ik heb het aan drie mensen gevraagd. Niemand vond een voorbeeld.
De rest is een les woordenschat. Cortés zegt dat hij aanbiedingen kreeg uit Spanje, Italië en Saoedi-Arabië, en dat hij voor Antwerp koos op advies van zijn broer Guillermo en zijn makelaar. Volgens HLN zit er in zijn contract geen terugkoopclausule, maar Barcelona heeft wel een eerste aankooprecht: de club mag een bod van een andere ploeg evenaren. Cortés knikt bevestigend. Hij verwijst ook naar de geslaagde uitgaande transfers van Antwerp: Willian Pacho, George Ilenikhena naar Monaco, Arthur Vermeeren naar Atlético.
En dan is er nog die lunch. In mei, een paar dagen na het titelfeest, vraagt Hansi Flick hem aan tafel of hij klaar is om te spelen. De bevestiging dat hij start, komt drie uur voor de aftrap. Barcelona verliest met 1-0 van Deportivo Alavés, en Cortés noemt het de gelukkigste dag van zijn leven.
Dus de opstelling wordt doorgegeven tijdens het eten, de bevestiging komt drie uur op voorhand, de ploeg verliest met 1-0 en het is de mooiste dag van een leven. In het basket bestaat dat niet, ik heb gekeken. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.
