De aftrap stond gepland om 20u45. Die viel uiteindelijk rond 20u50. Vijf minuten, in het Koning Boudewijnstadion, voor een kwestie van sokken: die van de Franse spelers bleven niet goed zitten en zorgden voor ongemak.
Volgens TF1, overgenomen door RMC, moest een bediende teruggaan naar de stock om beter passende sokken te halen. Ondertussen wachtten de Rode Duivels in de gangen van het stadion op de Bleus.
Louise, onze stagiaire, las het bericht van Walfoot drie keer. Ze opende een nieuw tabblad in haar notitieboekje. Het tabblad heet „stock”.
Domme vraag, maar bestaat er dan ergens onder een stadion een kamer met reservesokken voor een nationale ploeg, en iemand wiens job het is om daarheen te lopen? Ik heb de naam van die functie gezocht. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het. Men legt me uit dat het protocol voor een wedstrijd tot op de seconde gepland is: de kinderen, de intrede, de volksliederen. Oké. Maar had niemand de sokkenminuut voorzien? In het basket bestaat dat niet, ik heb gekeken: daar spelen ze in korte kousen, die vallen niet, ze hebben nergens om naartoe te vallen.
Ze noteerde ook een ander feit uit de kern, in de marge met een pijltje: bij een eerdere wedstrijd in Turkije kwam Zinedine Zidane te laat en miste hij het begin van La Marseillaise. Louise ziet er een lijn in. Ze weet nog niet welke.
De Belgische spelers wachtten intussen in de gangen van het stadion. Louise wil weten wat je vijf minuten doet in een gang, in tenue, klaar om te spelen, voor een deur die niet opengaat. Of ze gepraat hebben. Waarover. Of iemand uit voorzorg naar zijn eigen sokken heeft gekeken.
Ik, in een gang, had een causerie gegeven. Vijf minuten is lang, hè.
Louise vroeg de redactie of de bediende gelopen had of gestapt. Niemand had het gezien. Kortom, ze heeft nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.
