België 0, Frankrijk 1. Een doelpunt van Olise. En Frankrijk neemt de leiding in groep 1 van de Nations League, op onze kap. Dat is een schande. Ik weeg mijn woorden.
RMC Sport kopt, in zijn volledige debrief: „Zidane twee op twee geslaagd”. Twee op twee. Ik las dat aan de tafelvoetbal in het café en ik zette mijn kop neer. Wij waren het examen. Wij zijn de tweede van de twee.
En dan is er Pierre Kalulu, na de match: „De coach heeft 100% vertrouwen in ons”. Honderd procent. Ik heb in tribune 2, plaats 14, nog nooit honderd procent vertrouwen gehad in wie dan ook, zelfs niet in mijn cornet frieten in de rust. Er zit positiefs in: we weten nu hoe het eruitziet, van buitenaf.
Nog altijd bij RMC Sport spreekt Zidane over zijn kopstoot, twintig jaar later: „Geen spijt, maar niet trots”. Geen spijt, maar niet trots. Dat is exact mijn toestand na België-Frankrijk. Ik postte de zin in „De Duivels van zondag”. Mijn schoonbroer antwoordde met een duimpje. Hij supportert voor de andere club, maar nu waren we het eens.
En Zidane vertelde ook hoe hij het doelpunt van Olise vierde. Zijn viering van een goal tegen ons navertellen, dat is historisch. Ik zeg dat niet omdat ik supporter ben. Eigenlijk wel.
Nadine, tactisch gezien is een 0-1 een gesloten match. Op een vlak veld na, hè.
Na twee speeldagen staan Frankrijk en Spanje aan kop, en Duitsland stelt teleur. Duitsland stelt teleur. Dat noem ik toch een goede week. Nu nemen we match per match, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RMC Sport.
