Ik supporter Manchester United niet. Eigenlijk toch, die avond een beetje, want iemand moest in de groepsapp „De Duivels van zondag” toch iets supporteren.
Twee nul achter tegen Roma, in de Champions League. Negen matchen zonder winst achter de rug. Dat is een schande. Ik weeg mijn woorden. Ik typte „schande” in de groep, mijn schoonbroer zette een duimpje, hij zet overal een duimpje bij.
En dan de 58e minuut, strafschop van Bruno Fernandes. Het rolt weer. 3-2 op het eind. Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden ook hier. Twaalf leden, elf berichten in twee minuten. De twaalfde is de schoonbroer, die zat aan zijn duimpje.
De aanvoerder kwam van ver. Naar de bank verwezen nadat hij de tactische keuzes van Michael Carrick publiekelijk had bekritiseerd, na een 4-1-nederlaag in Como. Daarna terug in de ploeg tegen Chelsea, opnieuw verlies. Ik zou al drie spraakberichten hebben ingesproken.
Na de match zei hij op Amazon Prime: „De club had die zege nodig, de spelers hadden die zege nodig. We werken ontzettend hard om samen uit deze situatie te geraken.” Samen. De groep leeft goed, dat zie je.
Hij zei ook dat we niemands job hoeven te redden. Ik heb het twee keer herlezen. Ik vond het geruststellend, dan onrustwekkend, dan weer geruststellend. Mijn thermometer deed alle drie in één zin.
Domme vraag, maar als niemand ieders job redt, wie heeft die dan in gevaar gebracht?
De aanvoerder verduidelijkte dat zijn vertrouwen in de trainer, de staf en elke speler niet verandert. Ik verander ook niet. Ik heb het bericht „historisch” vastgepind boven het bericht „schande”, in dezelfde groep, elf minuten later. Nu nemen we match per match, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BBC Sport.
