PSG heeft met 6-0 gewonnen bij Villarreal. Vier goals in het eerste kwartier. Ik las dat vanochtend in de frituur, in mijn weekblad. Het was bij. Dat is zeldzaam.
Fabian Ruiz zei aan RMC Sport: „We weten dat het moeilijk is om drie keer op rij de CL te winnen, maar we gaan het proberen.”
CL. Twee letters. Van mijn tijd zei men Europacup I. Dat was lang. Je had de tijd om te begrijpen wat je zei. Nu wint men sneller dan de naam van de competitie.
En die „competitiefase”. PSG staat aan de leiding, vier zeges op vier matchen. Een competitie in een beker. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. In 1980 had een beker rondes, en je ging naar huis als je verloor. Dat was wreed. Dat was duidelijk.
De spelers van Luis Enrique hebben het werk in de tweede helft afgemaakt. Na 4-0 bleef er nog werk over. Dat plichtsbesef had ik graag bij mijn loodgieter gezien.
Domme vraag, maar als het een competitie is, waarom noemen we het dan nog een beker? Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het.
De stagiaire heeft gelijk, en dat hindert me.
En dan in november al over de derde beginnen. Vroeger wachtte men tot mei om ambities te hebben. Noteer dat ik niet tegen ambitie ben. Ik ben tegen ambitie in november.
Ik heb het weekblad dichtgevouwen. De frituurhouder vroeg wat ik van PSG vond. Ik antwoordde dat ik aan de naam dacht. Hij gaf me mijn frietjes zonder saus, zoals in 1980. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RMC Sport.
