Westerlo verloor zaterdagavond met 4-1 van Anderlecht in het Lotto Park. Daarvoor gebeurde er iets dat ik heb genoteerd in mijn notitieboekje, tabblad „voor de match”. De bus van de spelers werd onderweg tegengehouden bij een nationale controleoperatie, volgens Het Belang van Limburg. Alle spelers moesten uitstappen. Een speurhond snuffelde aan de bus en het materiaal. Ongeveer een half uur. Daarna mocht Westerlo verder naar Anderlecht.
Tot daar kon ik het volgen. Het is de volgende zin die mij deed stoppen. Westerlo „zonderde zich nog even af voor de aftrap, waardoor de verloren tijd grotendeels werd goedgemaakt”.
Domme vraag, maar hoe maak je tijd goed door je af te zonderen? Ik heb het drie keer herlezen in de trein van 7.32 uur. Als ik me tien minuten afzonder in mijn kot, ben ik tien minuten extra kwijt. Hier zondert een ploeg zich af en wint ze een half uur terug. Ik heb rondgevraagd. Men zegt me dat het altijd zo geweest is, oké, maar wat dan nog? Niemand kon me zeggen waar je je afzondert in een voetbalstadion, met wie, of waarom dat sneller gaat dan samen.
In het basket bestaat dat niet, ik heb gekeken. Daar is er een time-out, die duurt een minuut, en je weet wanneer hij stopt.
In de club zorgde de controle voor enige verbazing. Issame Charaï zei, volgens Walfoot: „De spelers waren duidelijk onder de indruk, maar het had geen invloed op onze wedstrijd”. Ik heb een nieuw tabblad aangemaakt: „dingen die indruk maken op een voetballer”. Voorlopig staat er één regel op: een hond die aan de ballenzak snuffelt.
Zich afzonderen, dat is de bespreking. Ik doe die in de prefab, deur dicht. Als hij dichtgaat, tenminste.
Dus zich afzonderen is een deur sluiten en snel praten. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk is het dat. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.
