Tactisch gezien heeft Bayern Maagdenburg met 6-1 verslagen. Tweedeklasser aan de overkant, dubbelslag van Michael Olise, goals van Saibari, Davies, Brown en Daiber. Niets op aan te merken. Wat mij mijn map deed bovenhalen, is de aanloop naar de match.
De spelers maakten een erehaag voor Harry Kane, twee dagen Gouden Bal-winnaar. Hij in trainingspak, invaller, het publiek recht. En achteraf zegt hij, het staat in 7sur7: „Ik ben meestal niet echt fan van dat soort dingen.” Hij spreekt van „een licht ongemak”.
Dat begrijp ik. Een erehaag is een organisatiekwestie. De twee rijen moeten op één lijn staan, niemand mag te vroeg vertrekken, de speler moet weten waar hij moet lopen. Dat zet ik dinsdag op training. Als ze met elf zijn, toch. En bij ons moet de haag ook nog blijven staan in de helling van veld 2, anders komt die jongen al lopend naar beneden.
Bayern heeft zijn werk gedaan: haag, applaus, en dan blijft Kane op de bank zitten en haalt hij de trofee niet boven. Geen overdaad. Dat is collectief. Olise draagt een doelpunt aan hem op, een propere transitie.
En in zijn video zegt hij dat het „echt onze trofee” is, dat hij toebehoort „aan heel Bayern”. Dat is een kleedkamertoespraak. Als wij in de kantine het tafelvoetbaltornooi winnen, zeg ik hetzelfde, en de beker blijft aan de toog staan.
Domme vraag, maar als het ieders trofee is, wie houdt hem dan thuis?
Hij heeft beloofd hem later te tonen. Bayern speelt zaterdag opnieuw thuis, tegen Dortmund. Met Kompany op de bank let ik op de organisatie.
Het klopt, we hebben het nagekeken: 7sur7.
