Gent heeft Anderlecht met 4-0 verslagen. Na de match zei Filip Joos tegen Sporza: „Ik denk dat Bruno soms 11 namen uit een zak met 20 spelers trekt. Hij heeft te veel spelers binnen dezelfde range en er zitten geen pieken in de ploeg.” Domme vraag, maar: welke zak?
Ik heb mijn notitieboekje opengeslagen op het tabblad „opstelling”. In het basket kiest men vijf basisspelers. Een zak bestaat daar niet, ik heb gekeken. Hier verandert de basisopstelling van de trainer van Anderlecht volgens het artikel voortdurend, en dat belet dat er automatismen ontstaan. De zak is dus een beeld. Oké. Maar het beeld zegt twintig spelers voor elf plaatsen. Ik heb gerekend in de trein van 7u32: er blijven er elke match negen in de zak.
Tweede vraag: „geen pieken”. Ik dacht eerst aan een vlak veld. Men zegt me dat het betekent dat niemand boven de rest uitsteekt. Filip Joos zei ook dat Gent weet wat het is, wat het kan en wat het wil, en dat Anderlecht dat nog niet weet. Ik heb de drie werkwoorden genoteerd. Gent heeft ze alle drie.
Diezelfde Filip Joos voorspelde na een tiental minuten in de WhatsAppgroep van de podcast 90 minutes een 0-3 voor Anderlecht. Op de liveshow in Mechelen werd erom gelachen. Hij legt uit dat Anderlecht na elf minuten sterk speelde en Gent niets deed. Steven Defour zei tegen Sporza dat hij nooit de indruk had dat Gent echt schrik had van Anderlecht.
Een zak, dat is luxe. Mijn farde doet hetzelfde werk, en die gaat dicht.
Sam Kerkhofs heeft het dan weer over de rehabilitatie van Mario Stroeykens en Adriano Bertaccini, die sportief directeur Antoine Sibierski al had aangewezen om te vertrekken. Ze zijn dus uit de zak gekomen en er daarna weer ingegaan. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand hoe je iemand terug in een zak steekt.
Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.
