Tactisch gezien… er is dat blad. Na een nederlaag tegen Atlético kwam José Mourinho met een uitgeprint blad. Mij sprak dat meteen aan. Ik heb er ook een, in mijn farde, sinds 2011, alleen is het geschreven met bic en zit er koffie op.
Na Betis had hij gevraagd: „por qué?” Die speech ken ik. Ik hou ze zondag om vijf uur, in het prefab-gebouw, als we drie goals geslikt hebben op de helling. Alleen heb ik het antwoord wel: het veld. Er is ook die keer dat hij niet op de persconferentie verscheen nadat hij over het veld had gelopen. Ik geef geen commentaar. Bij ons is er na de match geen persconferentie, er is de kantine, en daar verschijn ik altijd.
Zondagavond speelt hij zijn eerste clásico met Real, drie maanden na zijn komst. Real wacht al twee jaar op een trofee. Barcelona versloeg het in het eerste van die twee seizoenen vier keer, met 16 doelpunten, haalde de nationale triple en werd kampioen met twee weken voorsprong. Vorig seizoen: titel met drie weken voorsprong, via een gewonnen clásico. En bij zijn eerste passage in Madrid eindigde zijn eerste clásico op 5-0 voor Barcelona. Ik buig voor het cijfer. Mijn keeper ook, trouwens: die bukt de hele zondag om de bal uit het net te halen.
Mourinho keert terug naar het stadion waar hij 30 jaar geleden aankwam als jonge vertaler van Bobby Robson. Ik ben ook begonnen als assistent. De vorige trainer sprak niet, ik vertaalde zijn gebaren voor de spelers. Toen ging hij vissen.
Een uitgeprint blad na Atlético, Freddy, dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Hij zei dat de clásico maar een match meer is in de competitie, maar dat zeggen dat het een match is zoals een andere, dat zou liegen zijn. Mijn derby tegen het dorp hiernaast is hetzelfde. Op een vlak veld na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: The Guardian.
