Frankrijk verloor donderdag met 3-1 van Italië, in San Siro, in de Nations League. Het is de eerste nederlaag van Zinédine Zidane in die competitie. Na de match zei hij tegen 20 Minutes: „Het is geen volledig verdiende nederlaag, we moeten niet in paniek raken”.
Domme vraag, maar… kan je een nederlaag een beetje verdienen? Ik heb een tabblad geopend in mijn schriftje, tussen „blessuretijd” en „groep die goed leeft”. Het heet „gedeeltelijke verdienste”.
Ik zocht aanwijzingen. Frankrijk had 65 % balbezit en dubbel zoveel geslaagde passes als de Italianen. Bradley Barcola trof in de 35e minuut de paal van Gianluigi Donnarumma, Rayan Cherki in de 52e. Dus rekende ik in de trein van 7.32 uur: als je 65 % van de tijd de bal hebt, verdien je dan misschien 65 % van de zege? Ik toonde mijn blad aan de conducteur. Hij knipte mijn ticket.
Daarna zei Andy Diouf: „We hadden het moeilijk in de tweede helft, we waren niet goed in de duels en bij de tweede ballen. Dat heeft het verschil gemaakt”. En Adrien Rabiot: „We waren soms een beetje naïef.” Mijn percentage zakt. De zwakke fase begint in de 55e minuut, het tweede Italiaanse doelpunt valt in de 63e. Ik schrapte en rekende opnieuw.
In het basket bestaat dat niet, ik heb gekeken. De score zegt wie gewonnen heeft, en niemand vraagt of het helemaal verdiend was. Hier blijft de stand 3-1, maar er komt een gesprek bovenop.
Een nederlaag die niet helemaal verdiend is, daar heb ik er drie van per seizoen. De voorzitter zegt dat we ze minder zouden verdienen met een vlak veld.
Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand hoe je dat meet. Frankrijk is tweede in zijn groep achter Italië, op doelsaldo, en speelt zondag in Bordeaux tegen Turkije. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: 20 Minutes.





