Duitsland heeft Nederland met 5-0 verslagen, in Berlijn. Ik las het overzicht van de kranten op NOS, met mijn leesbril op, in de frituur.
Bild schreef, volgens NOS, over een masterclass van Klopp, de magie van Wirtz, een sprookje voor Scherhant. Drie genres voor één match. Een les, een goocheltruc en een kinderverhaal. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. In 1980 schreef men dat Duitsland gewonnen had, en de lezer begreep zelf wel dat dat goed was.
Aan de andere kant schreef de Volkskrant: “Vrijdag een elftal dat aanschurkt tegen de Europese top, maandag een ongeregeld zootje, zonder passie en discipline. Zonder klasse ook, zonder teamverband”. Dat zijn veel zonders. Volgens Sporza kon de ploeg van Xavi Hernández nochtans de eerste plaats in de groep veiligstellen, en ze had net Griekenland met 7-0 verslagen. De Telegraaf schrijft dat ze na een slechte eerste helft na de pauze volledig implodeerde.
Ik noteer dat de pers geen rust kent. Ze gaat van het sprookje naar de implosie zonder langs de kleedkamer te passeren.
Een masterclass, dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Volgens AS scoorde Wirtz de 2-0, daarna maakten Schlotterbeck, opnieuw Wirtz en Gruda in de tweede helft de doelpunten. De Süddeutsche Zeitung noemt Scherhant en Gruda, opgebloeid onder Klopp, de drijvende kracht achter de overwinning. Opgebloeide flankspelers. In mijn tijd stond een flankspeler rechts of links. Hij was niet opgebloeid. Hij stond links.
Volgens NOS was Duitsland op het WK uitgeschakeld door Paraguay, en Bild spreekt van een kater. Er was dus een kater nodig om bij het sprookje te geraken. Die weg ken ik. Mijn weekblad zou het in één regel samengevat hebben.
Het klopt, we hebben het nagekeken: NOS.





