Club Brugge en Anderlecht deden zondag 1-1. Ik las het verslag maandag in de frituur, in mijn weekblad. De stand was niet veranderd.
Hans Vanaken scoorde met het hoofd voor rust. Mihajlo Cvetkovic maakte in de tweede helft gelijk, na een lange uittrap van Colin Coosemans, door recht te blijven in een duel met Brandon Mechele. Vanaken vindt dat er een fout was. De VAR greep in. Het doelpunt bleef.
Dan zei Vanaken tegen HLN: „Schaf de VAR gewoon af, ik word er een beetje boos van, dit is totaal belachelijk.” En tegen Voetbalprimeur: „Sorry, dit kan ik niet begrijpen als je een VAR hebt.”
Ik heb het twee keer herlezen. Een actieve speler die vraagt om de VAR af te schaffen. Ik heb het uitgeknipt. Het gaat bij het ticket van Anderlecht-Standard 1976.
Noteer dat ik niet tegen vooruitgang ben. Ik ben tegen deze vooruitgang. Vroeger zag de scheidsrechter een duel, hij besliste, en we werden boos op weg naar huis. Vandaag bekijken we het beeld, beslist hij hetzelfde, en worden we toch boos. De VAR is geen vooruitgang, het is een bekentenis. Ze geeft toe dat we sneller boos hadden kunnen worden.
Cvetkovic zei tegen HLN dat hij niet neer wilde gaan, dat hij wilde blijven doorgaan. In 1980 bleven aanvallers rechtstaan. Niemand vroeg waarom.
Domme vraag, maar wat was er vóór de VAR? Men antwoordde me: ‚de zondag’. Ik noteer het.
En dan Coosemans. Hij zei dat er geen play-offs meer zijn en dat elke drie punten dus superbelangrijk zijn. Geen play-offs meer. De punten blijven heel. Ze worden niet meer gehalveerd. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk, en voor één keer bevalt de vergelijking me.
Twee goede nieuwtjes in dezelfde match. Zoveel had ik niet gevraagd. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.







