Tactisch gezien moet je deze Besiktas-Gençlerbirligi op volgorde bekijken. Besiktas won zondag met 3-0, als afsluiter van de 11e speeldag in de Super Lig. Leandro Trossard gaf drie assists. Twee aan Dusan Vlahovic in de eerste helft, in de 20e en de 45e minuut. Vlahovic scoorde telkens. Propere zaak, collectief, omschakelingen die naar voren gaan. Dat zet ik dinsdag op training. Als ze met elf zijn, toch.
En dan zijn er de laatste vijf minuten. Trossard lobt de uitgekomen doelman. De bal rolt richting doel. Ernest Poku komt aanlopen en duwt hem net voor de lijn binnen. Het doelpunt is voor Poku. Derde assist voor Trossard, die met een gezicht op onweer stond terwijl de anderen vierden, en op de boarding sloeg.
Die actie ken ik van buiten. Bij ons, op veld 2, dat in de helling, heeft een bal die richting doel rolt niemand nodig. De helling doet de rest. En er komt altijd een aanvaller aangelopen die hem toch nog aantikt, voor de zekerheid, zegt hij dan. Op zondagavond in de kantine overlopen we het wedstrijdformulier met de afgevaardigde, en de afgevaardigde noteert wat hij gezien heeft. Mijn kleedkamer heeft geen VAR nodig, die heeft een afgevaardigde. En zijn map.
Wat ik mooi vond, was het vervolg. Zijn ploegmaats, Poku incluis, kwamen Trossard omarmen. Dat is een groep. Bij ons hadden we nog gediscussieerd tot aan het cornetje friet. En dan, terwijl ze naar de middencirkel terugliepen, maakte Trossard discreet zijn gewone doelpuntenviering richting camera. Hij heeft zijn doelpunt toch gevierd, op zijn manier. Ik heb het gebaar in mijn map genoteerd, op de pagina van de intenties.
Besiktas staat vierde met 22 punten, zes minder dan leider Galatasaray. Ik heb voor zondag één ding beslist: op de laatste meter laten we rollen. Op een vlak veld na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN · Voetbal.






