Tactisch gezien heeft Blackpool dat in twee helften gespeeld. Eerste helft om 9 uur: een bericht op de sociale media voor de 45e verjaardag van Ian Evatt, „Gefeliciteerd en een fijne dag, baas!”, volgens HLN. Tweede helft, ongeveer zeven uur later: het ontslag. In het persbericht beperkte de club zich tot een woord van dank. Geen overgang, geen tussenblok. Direct.
Ik las dat op maandag, met mijn map open op de stand van derde provinciale, waar ik naar kijk als naar een vonnis. En ik deed wat elke trainer doet: ik herlas mijn contract. Ik heb er geen. De voorzitter zou me in 2019 iets beloofd hebben, in de voorwaardelijke wijs, aan de kantine. Dan blijf ik tenminste gespaard van persberichten.
Het dossier-Evatt heb ik bekeken als een collega. Amper twaalf maanden in dienst. Vorig seizoen een 13e plaats in League One, het derde niveau van het Engelse voetbal. Dit seizoen staat de ploeg 20e na dertien speeldagen en vreest de club voor degradatie. Contract tot 2028. En vooral: meer dan 250 wedstrijden als speler voor Blackpool, zeven jaar in totaal volgens HLN. Die kerel kent het veld beter dan onze afgevaardigde zijn map.
Bij ons is een verjaardag een frietje voor het collectief, na de match van zondag om drie uur. Niemand post iets, we hebben geen sociale media, we hebben het prikbord in de geprefabriceerde kleedkamer. Dat gaat trager. Ik zie nu dat dat een voordeel is.
Nadine stuurde me iets op de WhatsApp van de redactie.
Een bericht om 9 uur, een persbericht in de namiddag. De timing, dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Ikzelf onthoud één ding voor dinsdag: we vieren de verjaardagen na de training, nooit voor de bespreking. Op een vlak veld na, hè, de organisatie is overal hetzelfde.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.







