Ronaldinho speelt weer. Zondag. In Serie C, met Ravenna, tegen Forli. Eerste profwedstrijd in meer dan elf jaar. Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Ik heb het nieuws meteen gepost in „De Duivels van zondag”. Twaalf leden, elf hartjes, en mijn schoonbroer die vraagt wat dat verandert voor België. Niks, en dan? Er zijn grotere dingen dan de UEFA-ranking. Niet veel, maar ze bestaan.
Hij is 46, hij is vrijdag aangekomen, hij trainde laat in de namiddag alleen, zaterdag met de anderen, en hij zou starten. Als ik in augustus mijn abonnement hervat, heb ik drie wedstrijden nodig om mijn stem terug te vinden. Hij twee trainingen. Historisch, zeg maar. Allez, niet slecht.
En dan is er dat cijfer. 299 doelpunten. 33 met Brazilië, 266 in clubverband, van PSG tot Barcelona, van Milan tot Fluminense. Hij wil er 300 met Ravenna. Stel dat hij mist. Dan zou het een schande zijn. Niet voor hem, voor het voetbal, dat hem geen bal heeft weten te geven. Ik weeg mijn woorden ook.
Ik heb comebacks gezien. Die hadden geen drie televisies nodig om te bestaan.
Want ja, het wordt overal uitgezonden: het YouTube-kanaal van Sky Sports Football in het Verenigd Koninkrijk, CBS in de Verenigde Staten, Sky Sport Calcio in Italië. Ik zeg dat niet omdat ik supporter ben. Ik ben zelfs geen supporter van Ravenna. Allez, sinds vrijdag een beetje.
Mijn WhatsAppgroep heeft al gestemd: als hij scoort, is het historisch met unanimiteit. Als hij niet scoort, is het ook historisch, maar met elf stemmen tegen één, die van de schoonbroer.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Football Italia.





