Ik las het nieuws maandag in de frituur. Divock Origi heeft het profvoetbal achter zich gelaten. Hij begint aan een opleiding in Harvard.
Volgens Corriere dello Sport, geciteerd door Walfoot, is het een programma voor topsporters die na hun loopbaan de zakenwereld in willen. Het moet hem de kans geven een eigen bedrijf op te starten.
Een programma. Voor de omschakeling. In 1980 was de omschakeling een café bij het stadion. Je hing je ingekaderde truitje achter de toog. Je schonk in. De klanten vertelden uw doelpunten beter dan uzelf. Het was ook een diploma, maar het had geen naam.
Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Ik herinner me zijn doelpunten. Ontdekt bij Rijsel, daarna Liverpool. Verbonden aan de Champions League-zege van Liverpool in 2019, met beslissende goals, onder meer tegen Barcelona en Tottenham. Daarna AC Milan, waar hij volgens Walfoot nooit aan de verwachtingen heeft kunnen voldoen. Een loopbaan, kortom. Met een begin, een hoogtepunt en een vervolg. In mijn tijd ook.
Walfoot voegt eraan toe dat hij al lang geïnteresseerd is in mode en stijlontwerp. Dat begrijp ik. Een man die zich goed kleedt, heeft nooit een derde tenue nodig gehad.
Domme vraag, maar had u zelf graag gestudeerd, Marcel?
Ik antwoordde dat ik al sinds 1980 studeer. Mijn weekblad komt op maandag. Ik lees het tot de laatste pagina. Er is geen examen, maar ik heb er geen enkel gemist. Noteer dat ik niet tegen Harvard ben. Ik ben tegen het idee dat je daarvoor zo ver moest gaan.
Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.







