Turkije verloor met 3-1 in Italië. In Bologna. Vierde nederlaag op rij, een primeur sinds 1988. Ik las het maandag in de frituur, in mijn weekblad en in de DH, om te vergelijken.
Na de match zei de bondscoach, Vincenzo Montella: „Het resultaat is niet positief.”
Ik legde de krant neer. Ik las de zin opnieuw.
Vijf woorden. Geen „we hebben wat geluk gemist”. Geen „er zit positiefs in”. Geen „we gaan dit rustig analyseren”. Een man kijkt naar een 3-1 en zegt dat het niet positief is. In 1980 praatte men zo. Een trainer verloor, zei dat het niet goed was, en men ging eten.
De rest ken ik ook. De Turkse supporters in Bologna eisten zijn ontslag. Hij werd uitgefloten door zijn eigen supporters. Hij vroeg om vertrouwen en herinnerde eraan dat het doel het EK bleef. Volgens de Turkse media zou zijn ontslag de bond bijna 5 miljoen euro kosten. Hij heeft een contract tot na het EK 2028.
Tweeduizend achtentwintig. In mijn tijd werd een trainerscontract in seizoenen gemeten. Soms in maanden. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
De Turkse media noemen al Fatih Terim en Nuri Sahin als opvolgers. De bank is bezet, en er staat al een rij voor.
Een rij, Marcel, is een luxe. Bij mij moet je de opvolger eerst overtuigen om op zondag te komen.
Freddy overdrijft. Of niet.
Ondertussen is Italië België voorbijgestoken in groep A. Turkije ontvangt de Duivels op 12 november in Izmir. Ik kijk naar de match op televisie. Niet in zwart-wit. Dat bieden ze niet meer aan.
Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
