Eden Hazard nam vorig weekend deel aan de Marcha Herrada, in Cuenca. Een wielerwedstrijd voor amateurs, in Spanje. Rugnummer 378. Truitje van C.D. Bomberos de Madrid. Hij heeft alles gereden, 5 uur, 13 minuten en 18 seconden. 513e. Ik las het in de frituur, op maandag, in mijn weekblad. De uitslag was niet veranderd.
Hij stopte met voetbal in 2023. Hij is 35. Hij fietst tussen honderden anderen. Volgens Voetbalkrant heeft bijna niemand hem opgemerkt tijdens het grootste deel van de wedstrijd.
Eindelijk iets dat ik goedkeur.
In mijn tijd ging een voetballer die stopte gewoon naar huis. Hij begon een café, of hij begon niets. Je kwam hem tegen op de markt. Je zei goeiedag. Hij zei goeiedag. Geen foto. Geen artikel. In 1980 zou dat nooit gebeurd zijn, dat men schrijft over een man die fietst.
En toch is het gebeurd. De organisatie deelde na de wedstrijd een foto van hem. De Spaanse media volgden. Vijf uur stilte, dan een foto. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Het rugnummer bevalt me. 378. Een nummer tussen honderden. Zoals vroeger, toen je een speler herkende aan zijn manier van lopen.
513e, Marcel. Je gaat me toch niet zeggen dat dat goed is.
Ik antwoordde dat 513e tussen honderden, tot het einde toe rijden, aankomen is. Ze zei dat het historisch was. Daarna dat het een schande was. Ik nam mijn puntzak weer op.
Hij reed onder de kleuren van C.D. Bomberos de Madrid, nadat hij voor Real Madrid en Chelsea had gespeeld. Hij heeft de wedstrijd uitgereden. Enfin. Het is de tijd, en voor één keer heeft ze het goed gedaan.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Voetbalkrant.
