Een analist op de Noorse televisie stelt voor Erling Haaland op de bank te zetten. Haaland scoort twee keer tegen Denemarken. Noorwegen, dat met 2-0 achterstond, wint met 3-2 en gaat naar de kwartfinales van de Nations League.
Tot daar ben ik het met iedereen eens.
Ik las het de dag nadien, in de frituur, in mijn weekblad. De rest is van deze tijd. Haaland had gezegd dat hij de motivatie niet vond voor die match, door het programma van Manchester City: Fulham, Napoli, Arsenal. Kristoffer Løkberg zei op NRK dat een half gemotiveerde Haaland niet beter is dan een Sørloth die op zijn kans wacht. Haaland antwoordde. In het vliegtuig naar Manchester. Met video’s. Op Snapchat.
In 1980 antwoordde de speler op maandag, in de krant, via een journalist die de trein had genomen. Soms antwoordde hij niet. Ook dat was een antwoord.
Hij zei dat hij gewoon moe was, na een wedstrijd tegen Wales die volgens hem 99 minuten had geduurd. Ik noteer die 99 minuten. In mijn tijd telde men negentig, en dan ging men eten. Hij zei ook: “Stel je voor dat ik nog meer gemotiveerd was. Wat was het resultaat dan geweest?”
Die zin is goed. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Løkberg meent een gevoelige snaar te hebben geraakt. Haaland zegt dat hij in de toekomst gewoon nee zegt tegen zo’n interview, en dat er dan ook geen krantenkoppen van komen. Een aanvaller die de microfoon weigert zodat er minder over hem gesproken wordt. Die had ik nog nooit gezien. Zelfs in 1980 niet.
Domme vraag, maar als je op Snapchat antwoordt, telt dat dan als interview?
Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.





