Een spits die tegen Club Brugge scoort en achteraf zegt dat er misschien een fout aan voorafging. Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Mihajlo Cvetkovic, de Servische spits van Anderlecht, maakte de gelijkmaker, werd uitgeroepen tot man van de match en zei daarna: “Er was misschien een fout van mij op Mechele, maar ik wilde de actie tot het einde doorzetten.” Ik las dat op Walfoot, aan de kicker van het café, en ik zette mijn kop neer. Een speler die niet zegt “ik heb niets gezien”. Ik wist niet dat dat nog mocht.
Goed. Het doelpunt werd goedgekeurd. En Brugge is erg gefrustreerd. Hans Vanaken zei: “Schaf de VAR gewoon af, het begint me een beetje te ergeren. Dit is compleet belachelijk. Dit doelpunt had altijd afgekeurd moeten worden.” Ivan Leko vond dat de scheidsrechter te graag de hoofdrol wilde spelen.
En daar doet mijn thermometer allebei. De eerlijkheid van de doelpuntenmaker: historisch. Een doelpunt dat met een “misschien” wordt toegegeven en toch geldt: een schande. Ik weeg mijn woorden. Allebei, in één verklaring, dat is een persoonlijk record.
In de WhatsAppgroep “De Duivels van zondag” stuurde mijn schoonbroer vier berichten in één minuut. Ik heb ze niet allemaal gelezen. Het eerste begon met “tenminste is hij eerlijk”, het laatste met “tenminste”.
Een speler die bekent. Een VAR die niets ziet. In 1980 zou dat nooit gebeurd zijn. Er was geen VAR.
Cvetkovic zegt ook dat Anderlecht een plan als team had, dat Brugge erg goed was met de bal, en dat hij graag een andere aanvaller naast zich zou hebben, maar dat dat de keuze van de trainer is. Er zit positiefs in. Nu nemen we match per match, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.






