Tactisch gezien is Kroatië-Spanje een wedstrijd in twee delen. Ivan Perisic zet Kroatië in de 17e minuut op voorsprong. Mikel Merino maakt gelijk in de 61e. Dan krijgt Perisic in de 79e zijn tweede geel, Spanje speelt het laatste kwartier met elf tegen tien, en Merino doet het in de 88e nog eens over. 1-2. Vierde zege in vier wedstrijden voor Spanje, dat zich plaatst voor de kwartfinales van de Nations League.
Dat is de samenvatting. Wat ik drie keer heb teruggekeken, is de 79e minuut. Marc Cucurella ligt op de grond na een defensieve terugloop van Perisic en eist meteen de tweede waarschuwing. De scheidsrechter, Erik Lambrechts, stuurt Perisic naar de kant. En dan laat hij zijn rode kaart vallen. Cucurella raapt ze op en geeft ze hem terug voor hij ze kan tonen. Hij legde het zelf uit: „Ik zag dat de scheidsrechter zijn kaart niet vond en ik heb hem die gegeven.”
Ik zette mijn tas koffie neer. Want zo’n gebaar, in mijn kleedkamer, is een functie. Bij ons heeft de afgevaardigde de kaarten in zijn farde, en die farde ligt meestal nog in de auto. Een speler die ongevraagd het materiaal voor de scheidsrechter gaat halen, maak ik dinsdag aanvoerder. Als ze met elf zijn, toch.
Voor de volledigheid: het publiek van Split floot Cucurella uit bij elke baltoets, men beschuldigt hem van zich te laten vallen en er een schepje bovenop te doen. Hij zegt dat de fout duidelijk was, dat Perisic al geel had en dat de VAR niets te zeggen had na het herbekijken. Slaven Bilic had een zin van een trainer die ik heel goed begrijp: „Wie zou er niet kwaad zijn op Cucurella als hij niet in zijn ploeg speelt?”
Dat is het net. De speler die je bij de tegenstander haat, is degene die je op je wedstrijdblad wil. Ik heb zijn naam in mijn farde geschreven, kolom „transities”. Op een vlak veld na, hè.
Een scheidsrechter die zijn kaart verliest en een speler die ze teruggeeft. Men weet niet meer wie er fluit. Enfin.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RMC Sport.
