Twee weken. Thibaut Courtois deed er twee weken over om te antwoorden op het bericht van José Mourinho, toen die terugkeerde naar Madrid. Hij vertelde het aan Sky Sports. Hij had het gewoon niet gezien. Ze zaten op het WK, die dag in een vliegtuig, en met het tijdsverschil en het gebrek aan wifi heeft hij heel wat berichten gemist.
Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden. Een Duivel laat Mourinho wachten. In „De Duivels van zondag” heb ik dat om zeven uur gepost: twee blauwe vinkjes, geen enkel antwoord. Mijn schoonbroer zette ’s avonds een duimpje. Ik weet nog niet of het een schande is of een eerbetoon.
Maar er zit positiefs in. Toen Mourinho hem na een match opnieuw contacteerde, vroeg Courtois eerst aan iemand van Real of het nummer wel dat van zijn nieuwe trainer was. Dat is nu een keeper. Hij controleert voor hij uit zijn doel komt.
En hij is blij dat hij hem terugziet. Hij zegt dat Mourinho bij Chelsea harder was in de kleedkamer en dat hij nu „iets minder intens” is dan hij zich van twaalf jaar geleden herinnert. De groep leeft goed, dat zie je.
Hij had ook een goed woord voor Xabi Alonso, die naar Chelsea vertrokken is, en hij is ervan overtuigd dat die daar nog zal slagen. Volgens hem betaalt de trainer altijd als eerste wanneer de resultaten tegenvallen. En Bellingham is een goede vriend. „Hij is nog altijd jong en kan nog heel veel winnen”, zei hij.
Twee weken geen antwoord geven, bij mij is dat de vaste keeper.
Ik heb in de groep nog eens geschreven dat iedereen recht heeft op zijn vliegtuig. Nog altijd twee blauwe vinkjes. Nu nemen we bericht per bericht, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Voetbalkrant.






