Domme vraag, maar sinds wanneer veert een tribune? Ik las het artikel van The Guardian in de trein van 7.32 uur, met mijn carnet open op het tabblad „codes van het voetbal”, en ik las het nog twee keer over voor Ottignies.
VfL Bochum, dat in de 2. Bundesliga speelt, kondigde woensdag aan dat vanaf 11 oktober elke synchrone beweging verboden is in de staanzone van de oosttribune. Niet het springen op zich. Het samen springen. In het ritme. In koor.
Ik noteerde het verschil. Het telt. Ingenieurs onderzochten de structuur voor een renovatieplan van het Ruhrstadion en keurden de draagkracht goed. De tribune houdt het. Alleen: als iedereen tegelijk springt, spreekt hun rapport van een „trampolineeffect”, dat mensen die het niet gewend zijn onwel kan maken. Volgens The Guardian worden sommige toeschouwers ziek van de beweging.
Als ik het goed begrijp: alleen springen mag. Met twee springen, uit de pas, mag volgens mij ook. Het gedeelde ritme is het probleem. Ik zocht in mijn carnet vanaf hoeveel mensen een sprong synchroon wordt. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het. In het artikel staat geen getal.
De club schreef: „VfL betreurt de onvermijdelijke maatregelen, maar is opgelucht dat de oosttribune op volle capaciteit gebruikt kan worden, op voorwaarde dat het springverbod wordt nageleefd.” Ik vind „op voorwaarde” prachtig. Het betekent dat het stadion, ongeveer 26.000 plaatsen, vol blijft, maar op die ene plek onbeweeglijk.
En het is niet voor altijd. De renovatie van de oosttribune zit al in het moderniseringsproject, en het verbod moet worden opgeheven bij het einde van de werken, gepland in 2028. De club zei het zelf: dankzij die timing kan „een lang planningsproces worden vermeden”.
Twee seizoenen niet samen springen. Voor een tribune is dat historisch. Ik weeg mijn woorden.
Ik heb een nieuw tabblad geopend in mijn carnet: „springen, maar niet tegelijk”. Het is leeg. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: The Guardian.
