Domme vraag, maar als ze acht minuten blessuretijd aankondigen, wat betekent dat acht dan?
Ik stel de vraag door een match in Zweden. Zaterdag versloeg Brommapojkarna AIK Stockholm met 6-5, op het veld van AIK, voor de 23e speeldag. Ik heb alles genoteerd in mijn notitieboekje, tabblad „onmogelijke uitslagen”, dat ik speciaal daarvoor heb aangemaakt in de trein van 7 u 32. Bij de rust stond het 0-0. Daarna volgden elf goals in de tweede helft. Brommapojkarna leidt 5-1 in minuut 70. AIK komt terug, met Ayari drie minuten later, en dan nog in minuut 81 en 83. Johan Hove maakt gelijk, 5-5, in minuut 90+8.
Tot daar volg ik. Acht minuten aangekondigd, gelijkmaker in de achtste. Het is zelfs elegant.
En dan scoort Mads Hansen, rechtsback van Brommapojkarna, het 5-6 in minuut 90+9. Een minuut later. De acht minuten waren al voorbij.
Men zegt me dat het altijd zo geweest is, dat blessuretijd een minimum is, dat de scheidsrechter toevoegt wat hij wil. Oké, maar wat dan nog? Als acht „minstens acht” betekent, waarom kondigt men dan niet „minstens acht” aan? In het basket bestaat dat niet, ik heb gekeken: er is een klok, die loopt af, en als ze op nul staat, gaat iedereen naar huis. Niemand scoort op min één seconde.
Ik las ook wat Simon Strand zei, overgenomen door RMC Sport: „Voor de mensen die vandaag gekomen zijn, was het goed besteed geld. Tot 5-1 was het leuk. Daarna moesten we vechten om terug te komen. Na zo’n match ben ik helemaal uitgeput”. Dat begrijp ik. Ik ben al uitgeput van het op te schrijven.
Vroeger, als het gedaan was, was het gedaan. Wij telden niet in negende delen van een minuut.
Ik heb drie collega’s gevraagd vanaf welke minuut een match echt gedaan is. Drie antwoorden. Geen enkel was een getal.
Voor deze match stond Brommapojkarna 11e en AIK 9e. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RMC Sport.
