Domme vraag, maar wie beslist er wie een vrije trap neemt? Ik stelde die vraag vrijdagochtend in de trein van 7.32 uur, met mijn notitieboekje open op het tabblad „regels die niemand heeft opgeschreven”. Want donderdag kreeg Anderlecht tegen Red Bull Salzburg een vrije trap, en Ludwig Augustinsson krulde hem binnen. Daarmee zette hij een belangrijke Europese zege op gang, zonder tegendoelpunt.
Ik dacht dat de trainer beslist. Ik las Voetbalkrant. Vitor Bruno zei: „Ik had verwacht dat Dani ging trappen. Wat ik dacht toen ik zag dat Augustinsson ging trappen? Ik begon te bidden.” De trainer beslist dus niet. Hij wacht af, net als wij.
Dan dacht ik dat het diegene was die ervoor traint. Ook mis: „Ludo oefent daar normaal gezien niet op en Danylo wel”, zei Vitor Bruno. Danylo is Danylo Sikan. Hij wilde eerst zelf trappen. Zo werd het volgens hem geregeld: „Ludo zei echter dat hij zich goed voelde en wou trappen. Daar was geen discussie over, ik heb hem laten trappen. Gelukkig maar.”
Ik heb dus de officiële procedure genoteerd: een speler zegt dat hij zich goed voelt. Dat is alles. In het basket gooit de gefaulde speler de vrije worpen, ik heb gekeken. Hier is het een kwestie van stemming.
Dat probeer ik mijn kleedkamer al jaren uit te leggen, maar bij ons voelen ze zich allemaal tegelijk goed.
Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het echt. Wat ik wel weet: het was de vijftigste Europese wedstrijd van Augustinsson, en hij zei: „Het was het goede moment om dat doelpunt te maken.” Anderlecht won twee keer op rij en trekt zondag naar Club Brugge. In mijn notitieboekje staat al een vakje klaar: „wie zich goed zal voelen”. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Voetbalkrant.
