Tactisch gezien beginnen we bij de stand. Burnley verloor met 1-2 van Wolverhampton. Jamie Vardy scoorde na twintig minuten, Wolverhampton kwam voor de rust langszij en won na de pauze. Zes keer dit seizoen dat Burnley voorstaat en niet wint. Vijftien punten onderweg gebleven.
Ik heb mijn farde bovengehaald. De echte, met het elastiek. En ik heb de zes wedstrijden overgeschreven zoals ik mijn opstelling overschrijf op zaterdagavond: West Brom, Bristol City, Wrexham, Derby County, Charlton, Wolverhampton. Drie nederlagen, drie keer gelijk. Vijftien punten, bij ons is dat het behoud en een pakje friet voor het collectief.
Nicky Hayen volg ik sinds Genk, dat hij begin juli verliet voor Engeland. Kampioen met Brugge in 2025. We zijn collega’s, eigenlijk. Op een diploma na. Het mijne is bezig sinds 2011.
En ik ken dat probleem op een haar na. Voorstaan is bij ons het gevaarlijkste moment van de zondag. We scoren om twintig na drie, de afgevaardigde ruimt al de kaarten op, twee spelers kijken op hun gsm wie de kinderen gaat halen, en het blok zakt tien meter terug zonder dat iemand erom vroeg. Dat zet ik dinsdag op training. Als ze met elf zijn, toch.
Het tweede cijfer spreekt me nog meer aan. Burnley won sinds 18 oktober 2025 niet meer op Turf Moor, 2-0 tegen Leeds in de Premier League. Sindsdien: elf nederlagen en tien keer gelijk thuis. De enige ploeg uit de eerste vier Engelse niveaus in dat geval. Dit seizoen: vier keer gelijk en twee nederlagen op eigen veld.
Thuis heb ik voor alles een verklaring: veld 2 en zijn helling, bekend in heel de provincie. Als we thuis verliezen, zeg ik dat het plensde. Ik heb het gras van Turf Moor op tv nagekeken. Het ligt vlak. Dat nam mijn beste argument af, en een ander heb ik niet.
Burnley staat op 8 punten op 33 en net boven de degradatiezone.
Domme vraag, maar als voorstaan punten kost, hebben ze dan al geprobeerd om achterop te beginnen?
Ik heb haar vraag in de farde genoteerd. Pagina van de intenties.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.
