De ploeg van Vitor Bruno heeft verloren van Dinamo. Een tegendoelpunt laat in de match. Ze staat op 0 op 6.
Ik las dat maandag in de frituur, in mijn weekblad. Daarna heb ik de persconferentie nog eens nagelezen. Hij zei: “Maar zo’n oorvijg verdienden we niet.” Een oorvijg. Voor één doelpunt. In 1980 noemden we dat een match verliezen. Dat zei men, en dan ging men naar huis.
Hij telt vier grote kansen voor de rust. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. In mijn tijd telden we de doelpunten. De kansen waren voor het gesprek in het café, niet voor de pers.
Hij voegde eraan toe: “Morgen komt de zon weer op, hè.” Dat klopt. Hij is ook opgekomen na Anderlecht-Standard in 1976, die ik staand heb gezien in de stortregen. Niemand vond het nodig dat aan te kondigen.
Dan komt het woordenboek. Men moet zich richten op Beerschot, een ploeg uit tweede klasse. De volgende Europese missie is pas volgende week. Een missie. Er zijn dus missies, tegenwoordig. Vroeger was er een match op woensdag en een match op zondag om drie uur. Missies waren voor de militairen.
Ik noteer dat hij weigert achteruit te schuiven om met een punt tevreden te zijn. Dat vergelijk ik met niets. Het is een eerbare houding, en ze is sinds 1980 niet veranderd.
Hij zette Barry, centrale verdediger, rechtsachter. Volgens hem liep dat na de rust beter. Een centrale verdediger rechts. Noteer dat ik niet tegen vooruitgang ben. Ik ben tegen deze vooruitgang.
Afgelopen zaterdag had zijn ploeg gewonnen op een slot van dezelfde soort. Niemand had het toen over een streling.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
