Mateo Biondic is de speler van de maand september in de Pro League. Hij kende het verhaal van Deniz Undav niet voordat hij bij de Union tekende. Ik las het maandag in de frituur en legde mijn weekblad neer.
Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
In 2020 was Undav 23. Hij speelde bij Meppen, in de Duitse derde klasse. De Union kwam hem halen. De club zat toen nog in de Challenger Pro League. Daarna volgden 45 goals en 18 assists in 70 wedstrijden.
In januari maakte de Union de komst van Biondic officieel. Duitser, Kroatische roots, 22 jaar, Eintracht Trier, vierde klasse. Een klasse lager. De club zelf is intussen gestegen. Hij zei tegen de RTBF dat de Union niet alleen goede spelers wil, maar „spelers die zich aanpassen aan hun kenmerken, aan de manier waarop ze willen voetballen”.
Vroeger kwam een speler bij een club aan en vertelde men hem wie het truitje vóór hem had gedragen. In de kleedkamer. Niet in de krant. Nu tekent hij, scoort hij, is hij speler van de maand, en het precedent kende hij niet. Ik verwijt hem niets. Hij had geen weekblad.
Eén ding troost me. Hij zei: „Ik kom met de fiets naar de training. Ik ben niet echt een speciaal persoon.” In 1980 zou dat ook niet gebeurd zijn. Niemand zou het gezegd hebben. Iedereen deed het.
Marcel, bij ons wordt de geschiedenis ook doorverteld in de kleedkamer. Vooral die van de helling.
Hij had ook gesolliciteerd bij de politie. Geweigerd, omdat het niet te combineren was met voetbal. Kort daarna kwam het aanbod van de Union. Ik heb het artikel uitgeknipt. Ik bewaar het samen met dat over Undav, in dezelfde farde. Komt er een derde, dan heeft die leesvoer.
Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RTBF Sport.
