De perszaal telde 90 stoelen. Meer dan 75 waren bezet zondag om 17.30 uur toen de bondscoach van de Franse nationale ploeg het had over zijn duels met Mark van Bommel.
„Hij was het vooral die op mij inhakte en me kleine doosjes gaf. Maar ik hield wel van zijn stijl. Het was iemand met veel karakter, veel persoonlijkheid op het veld”, zei Zidane.
Louise, onze stagiaire, zat op een van de overgebleven stoelen, notitieboekje open bij het tabblad „uitdrukkingen”.
Domme vraag, maar wat is een doosje in het voetbal precies? Ik noteerde „doosje” en wachtte tot hij het over een kaart zou hebben. Men legt me uit dat het een tik is, een stevig contact, en dat wie ze kreeg zegt dat hij de stijl van de gever wel kon smaken. In het basket heet dat een fout en die telt mee. Hier wordt het twintig jaar later een compliment. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand wanneer het doosje een herinnering wordt. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Eerder had Zidane verteld dat het Fabien Barthez was die hem eraan herinnerde dat hij al eens in het Koning Boudewijnstadion had gespeeld: de halve finale van het EK 2000 tegen Portugal, op 28 juni 2000, gewonnen door Frankrijk op een strafschop die hij omzette in een gouden doelpunt. Louise opende een nieuw tabblad, „gouden doelpunt”, en noteerde er één vraag bij: waarom goud, en wie houdt het goud?
Zidane had het ook over Eden Hazard, met wie hij samenwerkte bij Real Madrid. Ze wonen in dezelfde wijk in Madrid en kruisen elkaar nog af en toe. „Eden is niet ver weg, het is een charmante jongen”, zei hij.
Bij mij noemen we dat een tikje. De afgevaardigde noteert het, de scheidsrechter niet.
Tot slot had hij het over Rayan Cherki en Ousmane Dembélé, met het oog op de volgende wedstrijden van de Bleus.
Het klopt, we hebben het nagekeken: L'Avenir.
