Tactisch gezien moet je deze match in volgorde bekijken. Tottenham domineerde de eerste helft. Senne Lammens blokte in minuut 3 een schot van Solanke, Kudus trapte in minuut 21 naast. Na de pauze duwde Luke Shaw een schot van Savinho weg, Solanke probeerde nog eens zonder te mikken. Dan opende Bryan Mbeumo de score voor Manchester United in minuut 73.
En Tottenham eindigde met tien tegen elf, na de rode kaart voor Bentancur. Zo’n scenario waarbij ik op mijn farde in het rood schrijf: dicht houden, vasthouden.
Maar nee. In de toegevoegde tijd geeft Sandro Tonali een voorzet, Solanke wint zijn kopduel van Lisandro Martinez, en het is 1-1. Met tien. Op Old Trafford.
Met tien spelen, dat ken ik. Ik zeg niet dat het hetzelfde is, maar het principe train ik wel. Bij ons zijn we vaak met tien omdat er eentje de kinderen is gaan ophalen in minuut 70. Het blok trekt samen, de intenties blijven offensief, en we zoeken de voorzet op de tweede paal. Het niveau in derde provinciale is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet.
Wat ik vooral onthoud, is de zin van Roberto De Zerbi na de match: “Ik wil hetzelfde karakter zien, dezelfde persoonlijkheid die we vanmiddag getoond hebben.” Dat karakter vraag ik ook aan mijn spelers, op zondag om drie uur, als het plenst en veld 2 afloopt richting kantine.
Aan de overkant zei Michael Carrick: “Dit is niet prettig, het doet heel veel pijn omdat deze club veel voor me betekent.” Ook dat begrijp ik. Een goal slikken in minuut 92 tegen tien man, dat gevoel heb ik al mee naar huis genomen in een cornetje friet.
Een punt met tien man, dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Tottenham blijft 18e met 3 punten en heeft nog altijd niet gewonnen in de competitie. United is 12e met 6 punten. Volgende week ontvangen de Spurs Coventry City, United trekt naar Atlético Madrid. Op een vlak veld na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: L'Avenir.
